تحریر:پروفیسر اصغر علی بلوچ۔ فیصل آباد۔
ایہ خش گمانی وی کیہ شے ہوندی اے چنگا بھلا بندہ ایہدے کلاوے وچ آ کے ریت دیاں نیہیاں تے حیاتی دے شیش میحل اسار لیندا اے تے پتہ اودوں لگدا اے جدوں سب کجھ دھڑام کر کے تھلے آ ڈگدا اے ۔ بس انج ای سمجھ لوؤ پئی بندہ سفنیاں وچ بادشاہ ہوندا اے تے اوڑک اکھ کھلدی اے تے ہتھاں وچ کشکول ہوندا اے ۔
ہر انسان دی حیاتی وچ خش گمانی دا عمل دخل ہوندا اے ایہنوں امید دا دوجا ناں آکھ لوؤ جے امید دا سہارا نہ ہووے تے بندے دی زندگی کنی اوکھی ہو جاندی اے شیئت ایسے لئی مایوسی تے نا امیدی نوں کفر آکھیا گیا اے پر کیہ کرییے بہتیاں امیداں تے خش گمانیاں وی بندے نوں اچانچک اجہیے کھونہہ وچ سٹدیاں نیں پئی بندہ دوجی وار ابھر نہیں سکدا ۔ میں کدی کدار سوچنا واں پئی جیہناں لوکاں نال اسیں رہندے بہندے ہاں تے حیاتی دیاں ساریاں چنگیاں امیداں لا کے انھا اتبار کردے ہاں جے کسے دن اوہناں دی اصلیت ساڈے تے نتر کے کھل جاوے تے ساڈیاں اکھاں تے بنھی خش گمانی دی پٹی لیہہ جاوے تے حیاتی کنی اوکھی ہو جاوے ۔ مڑ میں سوچنا واں پئی اک دوجے دی آس امید ای ہوندی اے جیہڑی حیاتی دا بھا بھرم اے تے جے ایہ اوہلا وی نہ رہوے تے بندہ صحیح سبھا وچ کملا تے جھلا ہو جاوے ۔ انج ویکھیے تے ہر رشتہ تے انگ ساک اتبار تے ویہار نال قائم اے جے اتبار مرئی جاوے تے ویہار مک جاوے تے بندے دے پلے کیہ رہ جاندا اے ؟
ایتھے اک گل گوہ گوچری اے پئی انسان نوں امید ضرور رکھنی چاہیدی اے پر ایہ آس تے امید خدا نال رکھنی چاہیدی اے تے انساناں نال ہمدردی تے خلوص بھریا تعلق ضرور رکھو پر ایہ یاد رکھو پئی دنیا تے دنیاداراں نال جناں تعلق گھٹ رکھو گے اونا ای اتبار ٹٹن دی تکلیف گھٹ ہووے گی کیوں جے انسانی تعلق وچ اوچ نیچ تے نیوا اچیا آؤندا رہندا اے تے انسان کسے وی ویلے بدل سکدا اے پر خدا تے بندے دا رشتہ کدی نہیں ٹٹدا تے نہ ای خدا اپنے بندے نوں کسے ہور دے آسرے تے چھڈدا اے ۔ ایس لئی میرے پیارے مترو ！
شاہ حسین دے آکھن موجب ：
دعا فقیراں دی ایہا وے تینوں رب نہ بھلے
رب نہ بھلے ہور سب کجھ بھلے رب نہ بھلن جہیا
نی تینوں رب نہ بھلے ۔۔۔۔۔
جیہناں رب نال لو لگائی اے اوہ نہ کدی مایوس ہوندے نیں تے نہ ای رب اوکھے سوکھے ویلے اوہناں دی بانہہ چھڈدا اے ۔ دنیا تے دنیا دے رشتے پل وچ تولا تے پل وچ ماشا ہوجاندے نیں ۔ ساہ نال ساہ لین آلے وی وقتی لوبھ تے لالچ وچ آ کے جانی دشمن بن جاندے نیں تے بندہ سوچدا رہ جاندا اے پئی ایہ کیویں ہو گیا اے ؟
اس لئی حضرت بلھے شاہ دے اس رمز نوں پلے بنھن دی لوڑ اے ：
اکو الف ترے درکار
